Tussen Romeinen en Riddertijd

Meer dan twee eeuwen lang liep de grens van het Romeinse rijk dwars door Utrecht, zowel door de huidige provincie als door de huidige stad. Tussen 250 en 300 n. Chr. kwam daar abrupt een einde aan. Het Romeinse leger ontruimde de forten langs de (Kromme en Oude) Rijn , en nog weer een eeuw later was er niets meer over van de Romeinse heerschappij. Nog in diezelfde tijd namen anderen het heft in handen: zwaar bewapende krijgers en hun gevolg uit het noorden, die zich nestelden in de oude forten en op andere punten langs de rivier. Bijzondere archeologische vondsten werpen licht op deze `donkere’ Middeleeuwen.

Glijdende glis

Een typisch winters beeld, bevroren meren en sloten met schaatsende mensen en iemand op de kant die zijn schaats zit te slijpen. Tegenwoordig zijn schaatsen van metaal, maar dat is niet altijd zo geweest. Wist je namelijk dat schaatsen al duizenden jaren oud is? De oudste (gevonden) schaatsen komen namelijk uit de Late Bronstijd en waren niet van metaal, maar bot! De toenmalige bewoners van het huidige Zwitserland, Hongarije, Bosnië en Thüringen waren sommige van de eerste die op deze manier gebruik maakten van het ijs. In Nederland kwam schaatsen op glissen in de Midden-Romeinse tijd, rond 200 na Chr. in gebruik. De meeste glissen die in Nederland zijn gevonden dateren uit de Karolingische periode. Bij het archeologisch onderzoek bij Houten Tiellandt zijn ook meerdere glissen gevonden. Het hier afgebeelde exemplaar (v56-2-96) was maar liefst 32 centimeter lang! Glissen zijn herkenbaar door één gladde zijde en twee boorgaten aan beide uiteinden. De gladde kant was de glij-kant en door de gaten werden leren touwtjes getrokken waarmee de glis werd vastgebonden. Glissen werden gemaakt van de voetbenen van paarden en runderen. Deze botten waren sterk genoeg om een volwassen persoon te dragen. Het gebruik van glissen was niet alleen voor het plezier maar was ook praktisch, schaatsen is nou eenmaal sneller dan lopen op land.